Tuesday, April 7, 2009

A walk to remember

I received one phone call from my ex-teacher. I was so shock. Her name is Fauziah, or I call her cikgu Fauziah. She teach me the subject 'Kemahiran Hidup' when I was in form 3. I still remember her and I can imagine her physical look. Cikgu Fauziah orangnya rendah, berisi dan sebelah kakinya lebih pendek. Seingat saya kakinya jadi begitu selepas kemalangan.

We talked on the phone around 10 minutes. She asked me about the job. Her son, graduated from Politeknik searching for the right job almost 3 years, but he failed to find the related job with his study. Her son took Sijil Electrical and Petroleum and now working as (i'm not remember working as what but somewhere at Endau lah). Cikgu Fauziah meminta pertolongan saya supaya tolong carikan anaknya perkerjaan yang sesuai. Saya terfikir apakah pekerjaan yang sesuai untuk anaknya memandangkan anaknya mengambil sijil. Namun saya bersetuju untuk membantu, tetapi selebihnya terserah pada yang maha Esa. Saya tidak berani menjamin apa-apa, yang mampu saya tolong hanyalah menghantar resume anaknya dimana-mana tempat yang ada kekosongan. Jika ada rezeki, ada lah, jika tiada, saya tak mampu berbuat apa-apa.

Selepas meletak telefon, ingatan saya terus melayang semasa saya berada di alam persekolahan. Tiba-tiba saja saya jadi rindu pada sekolah yang telah saya tinggalkan hampir 11 tahun. Saya rindu pada suasana persekolahan dan rindu pada kawan-kawan yang dahulunya rapat. Bila saya membayangkan suasana sekolah, dada saya jadi sebak. Saya pejam mata rapat-rapat dan saya nampak bagaimana suasana persekolahan ketika itu:
  • Saya mengayuh basikal untuk ke sekolah di tengah-tengah panas terik
  • Saya lepak bawak pokok di padang sekolah sambil bergelak ketawa
  • Saya makan di kantin bersama teman baik
  • Saya dimarahi guru kerana banyak buat silap
  • Saya masuk persembahan tarian
  • Saya kena marah dengan cikgu Mariam sebab tak siap latihan matematik
  • Saya pernah dipanggil oleh guru disiplin dan guru psikologi (saya nakal ke?)
  • Saya pernah dicerca oleh mereka yang tidak menyukai saya (termasuk guru sekolah).Apa silap saya?saya pun tak tahu.
  • Saya pernah ponteng kelas dan cikgu melaporkannya pada emak saya. Siapa guru itu?Dia lah cikgu Fauziah.
  • Saya pernah jatuh terlentang dihadapan koperasi sekolah, dan semua orang yang berada disitu menyangkakan saya pengsan.Haaha.
  • Saya juga pernah jatuh terduduk di kantin kerana lantainya licin.Malu sangat-sangat.
Saya rasa semakin lama saya membayangkannya, air mata saya boleh menitis kot. Oleh itu lebih baik saya lupakan seketika. Tetapi ingatan saya terbayang pula pada beberapa kawan yang telah meninggal dunia. Sekali lagi saya sebak. Kepada kawan-kawan saya yang telah pergi dulu, saya mendoakan mereka berbahagia di sana dan ditempatkan dikalangan mereka yang beriman. Amin.

So after 11 years, what I had achieved in my life?
  • I am graduated from university and I am degree holder. That's means, my dream really comes true. Thank you Allah.
  • I am an engineer.
  • I have my own car.
  • I have my own house.
  • I have an experiences about work, life and love. This is valuable.
  • I have an experiences how to know someone. I means, don't judge a book by it's cover, I think people will understand what I mean.
  • I work at one of the corporate company.
  • I have a lot of friends (dari pelbagai usia dan status - bujang,anak dara,mak orang,bapak orang).
Syukur kepada Allah ke atas kurniaanNya walaupun masih banyak perkara yang belum tercapai dalam hidup saya. Mungkin perkara itu belum tercapai kerana saya tidak cukup usaha atau belum tiba masanya untuk Allah merealisasikan dalam hidup hambaNya. What I want to say is, life is so beautiful. Hargailah hidup ini.


4 comments:

Reds said...

Alhamdulillah...nampaknya Julie salah seorang yang berjaya & bahagia sekarang...Pasal kenangan2 tu mmg mengusik jiwa...lebih2 lg yg tarian tu...Pasal cikgu fauziah yang paling sy ingt, mengajar memasak sampai pelajar lelaki masak lebih sedap dr pompuan...hehe...so sweet!

J.U.L.I.E said...

hi,lama x dgr citer. Masa tarian tu best kan...ingat lagi belajar main keyboard lagu 'aku cinta padamu'..hehe
oo..yeke pelajar lelaki masak lg sdap dr pompuan...cikgu silap rasa kot..hahaha
In my life, nk kata brjaya & berbahagia sgt tu tak juga, tp boleh la dikatakan hepi,tp syukurlah dh berada di tahap skrg walaupun byk lg kekurangan...

Kehelan said...

rumah ko kat mana weh?

j.u.l.i.e said...

kay: kt endau...sgguh rajin kamu membaca..